Jedna z najbardziej charakterystycznych kamienic warszawskiego Śródmieścia została wpisana do rejestru zabytków. Chodzi o kamienicę Wiktora Bychowskiego przy ulicy Mokotowskiej 61, na rogu z Wilczą. Budynek, wyróżniający się cylindryczną wieżą narożną, powstał w latach 1910–1912 i zachował wiele cennych elementów dawnego wystroju. Decyzję o objęciu go ochroną konserwatorską wydał Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków.
Kamienicę wzniesiono na nietypowej działce u zbiegu dwóch ulic, przecinających się pod ostrym kątem. To właśnie położenie wpłynęło na charakterystyczną bryłę budynku. Jej najbardziej rozpoznawalnym elementem jest cylindryczna wieża narożna, pierwotnie zwieńczona ozdobnym hełmem. Masywną konstrukcję urozmaicono wykuszami, balkonami i loggiami, które nadały elewacji lekkości.
Przez lata autorstwo projektu przypisywano Marianowi Kontkiewiczowi. Jednak źródła historyczne, w tym reklama firmy z 1929 roku, oraz późniejsze badania wskazują, że projektantem był Józef Napoleon Czerwiński. Kamienica wyróżniała się nowoczesnymi jak na początek XX wieku rozwiązaniami. Wyposażono ją między innymi w centralne ogrzewanie, kuchnie gazowe oraz windę wykończoną mahoniem. Wiele mieszkań miało ponad cztery metry wysokości i dwa osobne wejścia – reprezentacyjne oraz przeznaczone dla służby.
Budynek ma również bogatą historię społeczną. W latach 1919–1939 na dwóch piętrach działało Państwowe Gimnazjum Żeńskie im. Narcyzy Żmichowskiej, kształcące dziewczęta z niezamożnych rodzin. O tej historii przypomina tablica pamiątkowa umieszczona przy bramie od strony ulicy Mokotowskiej. Od 1928 roku w kamienicy funkcjonuje także kwiaciarnia, która nieprzerwanie pozostaje w rękach jednej rodziny.
Do najcenniejszych zachowanych elementów należą bogato zdobiony przejazd bramny ze sztukateriami i fryzem przedstawiającym liście winogron, secesyjne schody wykonane z kieleckiego marmuru, ceramiczne posadzki oraz dekoracyjne balustrady. W mieszkaniach przetrwały również sztukaterie sufitowe z motywami roślinnymi, między innymi liści laurowych, tulipanów i akantu. Zachowały się także elementy artystycznej ślusarki oraz oryginalne detale balkonów.
Podczas II wojny światowej kamienica została poważnie uszkodzona. Prawdopodobnie już w 1939 roku zniszczeniu uległy jej najwyższe kondygnacje, których nigdy nie odtworzono w pierwotnej formie. Po wojnie budynek odbudowano, jednak w 1958 roku z elewacji usunięto większość dawnych zdobień. Pomimo tych przekształceń kamienica zachowała istotne wartości architektoniczne i historyczne. Wpis do rejestru zabytków obejmuje budynek wraz z oficyną oraz terenem nieruchomości, zapewniając ochronę zachowanym elementom tego ponadstuletniego zespołu.
