Dom przy Myśliwieckiej 10 wpisany do rejestru zabytków. Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków objął ochroną historyczną willę Zygmunta Kamińskiego i Zofii Trzcińskiej-Kamińskiej wraz z otaczającym ją terenem. Budynek, będący częścią warszawskiej Kolonii Profesorskiej, powstał w latach 1923–1925 i wyróżnia się dekoracją sgraffitową przedstawiającą alegorie Malarstwa i Rzeźby. To jeden z 18 domów tworzących międzywojenne osiedle architektów i profesorów Politechniki Warszawskiej.
O wpisaniu nieruchomości do rejestru zabytków poinformował Marcin Dawidowicz, Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków. Decyzja obejmuje zarówno sam budynek przy ulicy Myśliwieckiej 10, jak i teren posesji. Jak podkreśla konserwator, nieruchomość stanowi ważne świadectwo życia i twórczości wybitnych polskich artystów, a także historii międzywojennego budownictwa spółdzielczego i powojennej odbudowy Warszawy.



Willa została wzniesiona w latach 1923–1925 jako dom mieszkalny oraz miejsce pracy artystycznej Zygmunta Kamińskiego i jego żony Zofii Trzcińskiej-Kamińskiej. Projekt przypisuje się Rudolfowi Świerczyńskiemu oraz samemu Kamińskiemu. W budynku zaplanowano pracownie graficzną i rzeźbiarską, dzięki czemu dom od początku pełnił również funkcję przestrzeni twórczej.
Zygmunt Kamiński był grafikiem, malarzem i pedagogiem, związanym między innymi z Wydziałem Architektury Politechniki Warszawskiej. Zapisał się w historii jako autor projektów banknotów, monet oraz godła państwowego z 1927 roku. Tworzył również dekoracje sgraffitowe, między innymi w gmachu Sejmu.



Jego żona, Zofia Trzcińska-Kamińska, była uznaną rzeźbiarką i medalierką. Podczas I wojny światowej wstąpiła do Legionów Polskich, podając się za mężczyznę. W swojej twórczości podejmowała przede wszystkim tematykę historyczną i religijną. Jest znana między innymi jako autorka pomnika Tadeusza Kościuszki w Poznaniu.
Szczególną wartość artystyczną willi stanowi elewacja frontowa. Zdobi ją dwubarwne, czarno-beżowe sgraffito z geometrycznymi obramieniami okien oraz alegorycznymi przedstawieniami Malarstwa i Rzeźby. Dekorację według projektu Zygmunta Kamińskiego wykonała jego żona. W kompozycji umieszczono również sygnaturę „ZK”.

Architektura budynku łączy elementy nawiązujące do średniowiecznych kamienic oraz mieszczańskiej zabudowy Zamościa, Lwowa i Kazimierza Dolnego z estetyką art déco. Od strony ulicy znajduje się także płaskorzeźba Matki Bożej Częstochowskiej autorstwa Zofii Trzcińskiej-Kamińskiej.
Dom przy Myśliwieckiej 10 wpisany do rejestru zabytków jest częścią Kolonii Profesorskiej, jednego z najbardziej charakterystycznych międzywojennych założeń mieszkaniowych Warszawy. Osiedle powstało z inicjatywy profesorów i architektów Politechniki Warszawskiej, którzy w 1921 roku rozpoczęli przygotowania do stworzenia własnej spółdzielni mieszkaniowej.

Kolonię zaprojektowano na terenie pomiędzy ulicami Myśliwiecką, Hoene-Wrońskiego i Górnośląską. W latach 20. XX wieku powstało tu 18 domów jednorodzinnych, w większości inspirowanych polską architekturą dworkową. Zabudowę dostosowano do naturalnego ukształtowania skarpy wiślanej, pozostawiając miejsce na prywatne ogrody, wąskie przejścia i kamienne schody.
Przez środek osiedla przebiega ulica Profesorska, uznawana za jedną z najkrótszych ulic Warszawy. Pierwotna koncepcja zakładała stworzenie kameralnego zespołu nawiązującego do tradycyjnego miasteczka, z niewielkim placykiem pełniącym funkcję lokalnego rynku.






W czasie II wojny światowej willa Kamińskich została uszkodzona. Ocalały jednak jej mury wraz z cennymi dekoracjami. Budynek odbudowano w 1948 roku, zachowując jego charakterystyczne elementy. Do dziś na elewacji widnieją dwie daty – 1925 i 1948 – przypominające o powstaniu domu i jego powojennej odbudowie.
Za budynkiem zachował się również pawilon dawnej pracowni rzeźbiarskiej oraz ogród z drzewami owocowymi. Te elementy, wraz z oryginalną dekoracją elewacji, współtworzą historyczny charakter nieruchomości objętej najnowszą decyzją konserwatorską.


