Dziś, 4 września 2026 roku, o godzinie 13:10 w Centrum Prasowym Ministerstwa Spraw Zagranicznych przy alei Szucha 23 w Warszawie rozpoczęła się konferencja prasowa wicepremiera i ministra spraw zagranicznych RP Radosława Sikorskiego oraz ministra spraw zagranicznych Indii Subrahmanyama Jaishankara. Wydarzenie to zwieńczy dwustronny szczyt oraz rozmowy w szerokim formacie europejskim z udziałem przedstawicieli Unii Europejskiej oraz duńskiego MSZ. W dalszej części dnia szef indyjskiej dyplomacji uda się do Pałacu Prezydenckiego na spotkanie z prezydentem RP, po czym jeszcze dziś odleci bezpośrednio do Kijowa.
Oficjalny harmonogram rozmów w stolicy obejmuje kwestie handlowe, nowe technologie oraz prace nad umową o wolnym handlu (FTA) między Unią Europejską a Indiami. Jednak w cieniu oficjalnych komunikatów wizyta ta stanowi przykład doktryny wielowektorowości i pragmatycznej polityki Indii, w której Polska – mimo roli rzecznika zachodniej wizji ładu międzynarodowego – startuje z wyjątkowo wymagającej pozycji negocjacyjnej.
Moment wizyty indyjskiego dyplomaty w Warszawie nie jest przypadkowy. Jaishankar pojawia się nad Wisłą zaledwie kilkadziesiąt godzin po zakończonym szczycie Szanghajskiej Organizacji Współpracy (SzOW) w Biszkeku (31 sierpnia – 1 września), gdzie zasiadał przy jednym stole z przywódcami Chin, Rosji i Iranu. Z Warszawy szef indyjskiej dyplomacji uda się bezpośrednio do Kijowa.
Dla New Delhi to demonstracja autonomii strategicznej: Indie nie dają się wpisać ani w blok zachodni, ani eurazjatycki. Dla polskiej dyplomacji obecność Jaishankara to z jednej strony okazja do uzyskania unikalnych informacji z kuluarów szczytu w Biszkeku oraz jego wcześniejszych sierpniowych rozmów z Władimirem Putinem w Moskwie. Z drugiej strony stawia to Warszawę w trudniejszym położeniu – Indie przyjeżdżają na rozmowy po skonsolidowanym wystąpieniu w ramach SzOW, co daje im ogromną pewność siebie i pole do manewru.
Polska, reprezentująca zachodnią wizję ładu gospodarczego i jednoznacznie wspierająca politykę sankcyjną, zderza się z rzeczywistością. W kontekście udanego spotkania w ramach SzOW widoczne staje się fiasko ostatniego szczytu G20 i nieudanego oporu wobec Pekinu. Zakończony w Asheville szczyt finansowy G20 pokazał rosnącą polaryzację – Chiny jako jedyne zablokowały końcowy komunikat, sprzeciwiając się potępieniu nierynkowych praktyk i nadprodukcji. Choć Indie w G20 poparły stanowisko Zachodu (krytyczne wobec Chin), to w relacjach dwustronnych z Polską i UE konsekwentnie sprzeciwiają się unijnym regulacjom ekologicznym – w tym cłu węglowemu CBAM czy trudnym do spełnienia normom ESG.
Mimo pragmatycznej współpracy z Pekinem w ramach SzOW, Indie pozostają rywalem Chin. Napięcia na spornej granicy w Himalajach (wzdłuż tzw. Linii Rzeczywistej Kontroli) regularnie grożą eskalacją militarną, a incydenty w rejonie Ladakhu czy Arunachal Pradesh skutecznie zamrażają pełną normalizację stosunków między tymi atomowymi mocarstwami. Choć w Biszkeku przywódcy obu państw zasiadają przy jednym stole, to dla New Delhi strategiczne powstrzymywanie chińskich wpływów pozostaje absolutnym priorytetem. Właśnie dlatego Indie pozycjonują się przed Polską i całą Unią Europejską jako bezpieczna, wyznająca wartości demokratyczne alternatywa dla Chin w ramach przenoszenia łańcuchów dostaw. Dzisiejsze rozmowy w Warszawie – z udziałem przedstawicieli Unii Europejskiej oraz duńskiego MSZ – są więc dla Indii kolejnym krokiem w budowaniu gospodarczej przeciwwagi dla swojego potężnego sąsiada.
